خواجه ابوالفضل محمد بن حسین بیهقی دبیر

زندگینامه

بیهقی درسال 385 ه. ق در ده حارث آباد بیهق(سبزوار قدیم) به دنیا آمد .نامش را ابوالفضل محمد نهادند. پدر ش اورا در سالهای اول زندگی در بیهق و سپس، در شهر نیشابور به کسب دانش گماشت. ابوالفضل که از هوش ویژه‏ای برخوردار بود و به کار نویسندگی عشق می‏ورزید، در جوانی از نیشابور به غزنین رفته (حدود 412 هـ.ق)، جذب کار دیوانی گردید و با شایستگی و استعدادی که داشت به زودی به دستیاری خواجه ابونصر مشکان بر گزیده شد (صاحب دیوان رسالت محمود غزنوی ). این استاد تا هنگام مرگ لحظه‏ای بیهقی را از خود جدا نساخت و چنان گرامی اش می‏داشت که حتی اسرار دستگاه غزنویان را نیز با او در میان می گذاشت و این کاربعدها سرمایه گرانبهایی برای بیهقی گردید، چنانکه رویدادهایی را که خود شاهد و ناظر نبوده از قول استادش نقل کرده است.

طوطی ماکسی میلیان 

پراکندگی جغرافیایی: بیشتر نواحی شرقی امریکای جنوبی، شامل شمال برزیل تا بولیوی، پاراگوئه و ارژانتین.

اندازه: ۳۰ سانتی متر

جیره غذایی: غذای طوطی به همراه میوه و سبزیجات

پرندگان نابالغ: معمولا ارامتر و ساکت تر از پرنده های بالغ می باشند و پیشانی انها قرمز رنگ است. سینهء پرندگان بالغ ابی تر از پرندگان نابالغ است.

تعیین جنسیت: تفاوت ظاهری بین دو جنس نر و ماده وجود ندارد.

ویژگی و جزابیتهای پرنده: پرنده ی بسیار با استعدادی است و خیلی زود اهلی می شود. به این پرنده باید توجه زیادی مبذول داشت.این پرنده نه تنها توانایی تقلید صدای خوبی دارد بلکه در صورت خرید یک پرندهء جوان می توان انرا به پرنده ای بسیار اهلی و دست اموز تبدیل کرد.

با وجودی که گاه پرندگان بالغ صدای ناراحت کننده ی خس خس مانندی از خود در می اورند. ولی ممکن است این صدا غیر طبیعی بوده و نشانگر وجود بیماری اسپرژیلوزیس باشد که طوطیهای پیونوس نسبت به ان حساس هستند.

اصولا طوطیهای پیونوس رنگهای نامشخص و نامنظمی دارند. طوطی های ماکسی میلیان هم که عضو این گروه می باشند از این قاعده مستثنی نیستند. تنها گونه از طوطیهای پیونوس که رنگهای مشخص و منظمی دارد طوطی کله ابی است. سر این پرنده به رنگ ابی تیره است و از طوطی ماکسی میلیان زیباتر می باشد. با وجودی که سر طوطیهای جوان ابی رنگ نیست این پرنده را حتی در سنین جوانی می توان از روی نوار قرمز رنگ روی پیشانی در بالای منقار تشخیص داد.

طوطی کله ابی blue headed parrot

نژاد بولداگ

بولداگ سگي بسيار قوي اي است واصلا ترس را نمي شناسد واز سال 1631 ميلادي مشهور شده است.پوزه ي او بسيار قوي وبسيار محكم وپهن است.جمجمه ي معتدل وبسيار محكمي دارد ودندان هايش جدا از هم اند وشديد گاز مي گيرد وطرف رامحكم نگه مي دارد.پاهاي جلويي پهن وكوتاه اند واين به استقامت حيوان كمك مي كند.بيني او تورفته است تا درموقع گرفتن ونگه داشتن دشمن بتواند به خوبي نفس بكشد.درسال 1838 نگه داري بولداگ در انگلستان ممنوع شد ونژاد اين سگ در شرف نابودي بود ولي به علت صفات ممتازه اش درحراست وپاسباني در مقابل اشرار وقاتلين وصميميت ووفاداري ذاتي او يك رفيق وهمدم انگليس ها شد.بهترين امتياز او استحكام عجيب جمجمه ي چين دارش است.كه ضربه ي فوق العاده شديد هم دران اثر نمي كند.سرسختي او درمقابل دشمن اورابه سگ جنگجو معروف كرده است.با همه ي اين قوت وقدرت فقط حدود سي كيلو وزن دارد.در فراگرفتن تعليم بي اندازه مستعد است.رنگ انها روشن وصافاست.اغلب سفيد،قرمز،قرمز مايل به زردي يازرد كمرنگ،يك رنگ يالكه دارسياه وسفيداند.از گرماي زياد وناگهاني بايد اوراحفظ كرد.بعلت خرخر فوق العاده ي انها نبايد دراتاق خواب مسكن نمايند.اطفال را بحد پرستش دوست دارند.در پشت ظاهر ترسناكش قلبي مهربان ورئوف دارد.از اميزش بولداگ وماستيف نژادي به بام بولماستيف bullmastif به دست مي ايد كه درسال 1924 شناخته شده است وسگي ست خيلي قوي وبلندي ان به شصت وپنج سانتيمتر ميرسد.بولداگ اندازه ي معين واستانداردي ندارد وگوش هاي ان شبيه گل رز است.